W sobotę chłopcy (Vishek i Broda) zmieniali rurę w Potworze, założyli temu Potworu śliczną owiewkę w kratkę, naprawili lampę w Cappuccino i Vishek coś odkręcał i skręcał w Crame.

A w niedzielę przyjechali do biednego skacowanego Bombla i zaczęła się kosmiczna zabawa nowymi zabaweczkami czyli urządzeniem bluetooth. Co oni mi na wsi wsi narobili: chodzili w kaskach po ulicy i gadali między sobą, pili herbatę w kaskach….

e szkoda gadać popatrzcie. Zdjęcia tylko marne, bo robione IPhone’m. Choć jestem od niego IPhone uzależniona to aparat z niego do niczego.

Połączyły nas Lambretty. Artur w 1964 wyruszył LD MK3 do Anglii, a rok później wyemigrował z komunistycznej Polski, tą samą Lambrettą na Zachód. Nie mogę tu opowiadać historii Artura, bo to wiele lat życia jest – polecam książkę i poznanie bohatera, nas zafascynował bardzo. Najpierw spotkaliśmy się na wsi całą bandą, no może prawie całą. Siedzieliśmy sobie wygodnie na tarasie do późna słuchaliśmy i dzieliliśmy się wzajemnie postrzeżeniami o świecie, motocyklach – bardzo miłe to było. Na koniec otrzymaliśmy jedną książkę dla całego Klubu z dedykacją Autora.

W weekend ekipa (głównie skupiona wokół Sunday Morning) spotkała się by pojeździć przez chwilę – foty tutaj – widzicie sami jaka przednia zabawa była. Natomiast następnej soboty w składzie: Bombel, Boroda, Vishek i siostra Brody odwiedziliśmy Artura w Milanówku, w jego polskim domu. Zauroczyła nas, jak chyba wszystkich, ogromna mapa świata na ścianie w ogrodzie, dokonaliśmy uwiecznienia na jej tle i przenieśliśmy się do garażu: a tam mili Państwo co BMW R-35, dla wtajemniczonych Osiołek, Jawa z rachunkiem z GS-u i kilkunastoma kilometrami na liczniku i LD MK3 – dokładnie taka, na jakiej wyemigrował w 1965.

Artur stracił do niej serce, bo prócz malowania wszystko zostało w niej – pozwolę sobie użyć słowa SPIEPRZONE, bo robione w znanym nam miejscu, którego po naszych również doświadczeniach – nie polecamy.

Broda starał się odpalić Osiołka, potem LD, potem poszliśmy na spacer po Milanówku i zatrzymaliśmy się na wielkie i pyszne naleśniki w centrum. I chłopcy mimo spaceru nie ochłonęli, nawet tydzień dany im do namysłu nic nie dał…

…więc proszę gorąco powitać, moim zdaniem najpiękniejszą formą Lambrettę w Klubie powered by Vishek. Zapraszam tradycyjnie do dokumentacji zdjęciowej, bo piękna to przygoda, ale chłopaki niestety będą musieli się przy niej napracować bardzo dużo, by zaczęła jeździć, ale ładna jest!

ps. teraz to własność Wojtka i dobrze się ma w Sunday Morning

Broda z Vishkiem przyjechali do saloniku około 9 rano. Wszyscy nieprzytomni i zaspani. Zamiast wyciągnąć SX, ruszyliśmy Bombel i Vishek na Potworze. Niespełna 50 m od domu, na mazowieckiej piaszczystej drodze – dokonaliśmy wywrotki. Broda, który za nami jechał – opowiadał, że obrazek był malowniczy. Vishek walczący ze skuterem, Bombel szybujący w powietrzu. Nie poddaliśmy się, otrzepaliśmy piach i ruszyliśmy dalej… Ale na przejeździe kolejowym pod ciężarem, no przecież nie Bombla urwaliśmy rurę wydechową, zawadzając o szynę. Vishek pojechał zostawić chorego Potwora i zamienić go na SX. W dwie osoby jeździ się SX genialnie, mocny jest i ma bardzo wygodne oparcie dla pasażera. Po dojechaniu do Pingwinowa i zakwaterowaniu, Broda powiedział: “dobrze, że ta rura się urwała, bo po wywrotce, w tym silniku było tyle piachu, że te 40 km jazdy z piachem, który dostal się do gaźnika, mogłoby uszkodzić silnik poważnie.

A potem przyjechał do nas Wojtek S na Burgmanie. Dzielny ten Wojtek rano wrócił z Cieszyna, a mimo to przyjechał, by z nami trochę pobyć.

Pingwin czyścił basen, a potem zaczęły się skoki. Wymyśliliśmy punktowany konkurs. Przygotowaliśmy tabliczki z punktacją i akurat zjechali się znajomi Państwa Pingwinowstwa – zabawa była przednia. Zdjęcia tym razem są tutaj. Zapraszamy!

Vishek na SX, którego parkuje przed firmą, znalazł wizytówkę: polskie imię i nazwisko, treść po angielsku: ” Jeśli chcesz sprzedać ten skuter, jestem zainteresowany”. Więc wykonał telefon, by poinformować adresata, że ten skuter NA PEWNO NIE JEST DO SPRZEDANIA.

Od słowa do słowa Panowie umówili się na spotkanie. W niedzielę rano przed furtką saloniku zobaczyłam SX z Vishkiem i wielkiego potwora, motocykl BMW. Długo nam zajęło (Bomblowi i Vishkowi) byśmy z Arturem przeszli na amerykańskie “TY”. Opowiedział nam historię, jak, po co, dlaczego, kiedy, od kiedy i co jeszcze wiąże się z podróżowaniem jednośladem po świecie. Miał 70 sztuk samochodów i bardzo wiele jednośladów, podarował nam egzemplarze swojej książki, i szybko przekonaliśmy się, że pozytywnym wariatem jest takim samym jak my!

Rozstawialiśmy się przedpołudniem, już zaprzyjaźnieni. Mamy bardzo zbieżne i pozytywne, zrozumiałe tylko dla wtajemniczonych wariactwo w sobie.

Artur wybiera się teraz na południe Europy w następną podróż, kiedy wróci, zrelacjonujemy zapewne dłuższe spotkanie. Żałujemy tylko, że Prezes Broda był zajęty innymi, ważnymi zajęciami, bo prócz słowa Lambretta często pojawiały się słowa: Citroen DS i 2CV!

Półtora tygodnia przed wyjazdem wiedzieliśmy: Vishek, Broda i Bombel jadą samochodem ze skuterami, Renata, Artur i Tomek lecą i wszystko mają już dopięte na ostatni guzik.
A w ekipie samochodowej… nic nie wiadomo. Demokratycznie i burzliwie pierwszy konsensus osiągneliśmy ustalając która przyczepa i które skutery jadą. Przed nami 4 tys. km, a kandydata na samochód brak: na bomblowego dostawczaka chłopaki kręcą nosem, bo nie ujedzie. Jest wtorek wieczorem, mamy wyjechać w niedzielę Vishek wydaje polenienie: jedziemy Szymka T3. Szymek to zaprzyjaźniony rodzinnie vishkowy sąsiad. Musimy szybko tylko naprawić to i owo, powymieniać posprawdzać. Łatwo powiedzieć szybko: noc telefony, gadki, prośby – udaje się (Jacuś dziękujemy!) we środę wieczorem Bombel zawozi busa na dalekie Jelonki, do jego zaprzyjaźnionego warsztatu od VW – polecamy gorąco, adres wysyłam mailem!

W piątek wieczorem Bombel odbiera busa z przykazaniem: to 4 tysiące sprawdzajcie olej, dolewajcie wody, to dobry samochód, ale swoje lata ma. Przesympatyczny Pan w warsztacie nie wie, że mamy swojego asa w rękawie – Brodę i się nie boimy. A T3 już pokochany przez Bombela – jak on słodko rechocze!

Sobota to ostatnie zakupy, ustalanie drogi, ok. 22 wiemy, że jedziemy przez Calais – kwestie cenowe i robi się niedziela rano….

Na bomblową wieś dojeżdżają osoby dramatu: to gatunek literacki, nie potoczne brzmienie tego słowa: VIshek i zaspany Broda na Giorno. Potem pada sakramentalne [zobaczycie w filmie] “przygotowanie do wyjazdu”. Broda jak zwykle pakuje nas perfekcyjnie , bombel oddaje klucze i wieś i Azory we władanie zaprzyjaźnionemu dziecku i ruszamy.

Burza, słońce, burza, w Zgorzelcu fajne uczucie: przejeżdżamy granice, nikt nas nie zatrzymuje, o nic nie pyta, burger w enerdówku, Niemcy właściwe – cały czas prowadzi Vishek. Wariat to jest…. padł dopiero w Holandii, po ponad 1200 km. I jeszcze sobie po małych holenderskich miasteczkach pojeździliśmy w nocy szukając kampingu do 4 rano. Humory, docinki i muza melduję – jak zwykle top gear, natomiast kampingu, mimo internetu, brak. Parkujemy bezpiecznie i udajmy się na zasłużony odpoczynek.

Rano okazuje się, że to główny plac małego miasteczka. Jest 9. a tam ni żywego ducha. My już po herbacie, Vishek po jodze też. Zaczynamy się stamtąd zbierać, bo słońce wysoko, ok 10.30 pojawiają się pierwsi przechodnie, ale piekarnia cały czas zamknięta. Dziwny naród ci Holendrzy. jest normalny dzień pracy. Jeszcze godzinne szukanie kampingu, który wczoraj przejechaliśmy z agro-zoo dla dzieciaków, ale tu panna w stroju punk zawiadująca kampingiem odmawia nam kąpieli. Ruszamy na autostradę i na dużej stacji dla szoferów prysznic, bagietka i nie wiedzieć kiedy jestśmy w Calais – to taka zajezdnia jak na warszawskiej ul. Kaweńczyńskiej, tylko we Warszawie dla tramwajów, tutaj dla promów.
Bilety, dwa kwadranse oczekiwania i już płyniemy na Wyspę. Kawa, chwila wytchnienia Zielona Wyspa wyłania się w Dover.

W zamieszaniu tracki, autobusy, rower, samochody po wyspiarskiej stronie ruchu jedzie Broda , więcej pakujemy się w jakiś korek na autostradzie, zbaczamy, wjeżdżamy do Londynu – Vishek wyprowadza nas z stamtąd bez trudu. Poziom humoru: skupienie/głupawka, a GPS na Wyspie to dobre urządzenie.

Po opuszczeniu Londynu, kierujemy się w stronę Cambrige. Luiza, nawigacja GPS, czuje się też cudownie i cywilizowanie. Jest co do metra synchronizowana ze znakami drogowymi, szczególnie tymi od prędkości. Zachodzące słońce, pasące się na wzgórzu barany. Bombel marudzi, zatrzymujemy się uwiecznić landszaft. Jeszcze chwila i jesteśmy w Cambrige. Luiza bezbłędnie prowadzi nas w ciemności do demokratycznie wybranego “Bed & Beakfast”. Przyjeżdża właściciel, inkasuje funty, poucza, zakwaterowujemy się i Cambrige należy do nas – Vishek prowadzi. Po drugim Guinnessie Broda postanowił wykładać filozofię mechaniki na obecnym tu uniwersytecie. Zresztą kiedy się temu przyjrzeliśmy następnego dnia – nie jest to takie głupie! Spać poszliśmy szybko.

Ranek śmieszny, nerwowy, acz angielsko-śniadaniowy i w miasto. Tutaj nam Broda rozwinął skrzydła kronikarskie. Mamy 2 tys fot. nawet autokar japońskich turystów tyle nie byłby w stanie napstrykać – i jest z czego wybierać do galerii

Cambrige przeszliśmy piechotą, ciesząc się tym specyficznym, akademickim miasteczkiem. Pełno tam nieśpiesznego wymieszana: starsi panowie i panie, grupki młodzieży i ćwiczenia jogi na trawie, w parku.

Jeszcze chińszczyzna w take-way’u i ruszamy do Pete, 30 km dalej. Dojeżdżamy i czeka na nas Lambretta z przyczepą na rozstaju wiejskich dróg. Nasz Pete!

Parkujemy busa na podjeździe (ma już za sobą 2 tys.km z przyczepą), chwile jeszcze gadamy, robi się zupełnie ciemo, zaczynamy ziewać. Zasypiamy każde w swoim śpiworku..

Rano: kawa, herbata, mleko z płatkami lub mięso i wycieczka do owiec. Tego chłopaki Bomblowi nie darują długo: skoro chcesz mieć owce i tutaj mieszkać, zobacz jak to jest, wieczorem powiedział Pete. Człapiemy się 4 km piechotą po łące. Po drodze przyjaciółka Pete, właścicielka hodowli, opowiada nam, że po 20 latach musi zrezygnować z hodowli, bo UE zarządała chipów dla każdego zwierza (20 funtów/szt/year) + lekarstwa+ jedzenie na zimę. Wonda, mała kobietka, kładzie barana jednym chwytem i wbija mu grubą igłę w żyłę… czy Bombel byłby taki dzielny, na szczęście już wracamy.

Potem rekonesans po pobliskich miejscowościach. Pete poprowadził nas przez ichniejsze jeszcze kryte strzechą chałupy, lunch w tawernie, powrót skuterami i wizyta w trzynastowiecznym pubie, gdzie nawet policeman zatrzymuje się po to, by opowiedzieć historię swojego skutera, nie po to by karać. Wieczór to prawdziwa, angielska kolacja: Ann przyrządza, jagnięcinę, gotowane warzywa, cake i zalegamy kontenci w swoich śpiworkach.

Po porannej herbacie ruszamy na wycieczkę do Imperial War Museum Duxford i tam na wielkim parkingu spotykamy Jaques. Od kostrukcji Braci Wright , przez Concorde i pojazdy II wojny, osiem godzin, poznajemy historię,dotykając wszystkiego, nawet T-34 był. Popisywały się nad nami Spitfire, kiedy padnięci wracaliśmy z najdalszej hali busem, pan kierowca Węgier, powiedział nam, że Spitfire, który nad nami wycinał beczki i korkociąki pilotowała jedyna kobieta na świecie, będąca właścicielką Spitfire.

Wracamy do Pete, po drodze zaglądamy do sąsiada, który prezentuje nam swoje oldtimery. Armstrong Siddeley jest nienaganny w każdym calu, od stopnia zachowania, po najmniejsze detale wyposażenia. Dojeżdzają lambrettowi Holendrzy i całą ekipą udajemy się na kolacje do Paul’a. Radośnie tu biesiadujemy. Dojeżdza Jaques, sąsiad Paul’a muzyk, wypytuje nas o Polskę, rozmowy, śmiechy. Robi się północ – wracamy do swoich śpiworków.

Ranek wita nas deszczem, ale ekipa szczęśliwa, nie zwraca uwagi na pogode. Ruszamy w składzie: Ann i Pete, Vishek, Broda, Paul – Lambrettami. Holendrzy 207 i Bombel T3. Zbaczamy z drogi ok. 100 km by zabrać SX 200 (nową Lambrettę Vishka) i Jaques z jego domu. Już ekipa w komplecie: cel Lincoln: EuroLambretta 2009.

Po drodze gubimy się samochody i Ann & Pete, ale w połowie drogi wszyscy się znajdujemy. Ta lewostronna jazda, to zupełnie inna jazda. Bombel busem z przyczepą, wyjeżdżając z parkingu o mało nie wywołuje niebezpiecznego wypadku, a chłopaki skuterami na rondzie, też o mało nie zaczynają jechać w drugą stronę. Ach te lata jeżdżenia, rutyna straszna rzecz. Po drodze zabieramy ekipę samolotową. Jeszcze kilkanaście kilometrów i EuroLambrettę czas zacząć.

Rozbijamy namioty, czyścimy i dokonujemy ostatnich mechanicznych poprawek przy Lambrettach. Research po miejscu zakwaterowania. Potem kolacja i podziwianie niewidzianych jeszcze maszyn. Nowe znajomości. Idziemy spać jutro parada i konkursy.

Rano na śniadanie angielskie: te ich sausages zupełnie bez smaku zresztą prócz pysznego bekonu, to oni przypraw nie znają. Konkursy, kącik fotograficzny i lans – potem ruszyliśmy na paradę. Daleko było z organizacją do Szwecji, ale daliśmy radę. Tylko w powrotnej drodze się pogubiliśmy – ot taka lambrettowa tradycja

Chwila odpoczynku, wydawanie funciaków na rozlicznych stoiskach, laboratoryjne analizy rozlicznych lambrtettowych patentów np. Lambretta z chłodnicą, czy Rickshaw. Jeszcze chwila odpoczynku we własnym gronie i denner. A tam balony, białe obrusy i nasz stolik: najbardziej rozrywkowy i zabawny. Nasi angielscy przyjaciele potrafią się bawić!

Troszku, szybko rozsypała się nam ekipa , nie wszyscy dożyli do rozwiązania porannych konkurencji. Acz koleś co wygrał w loterii Lambrettę – też trochę nie wiedział o co came on

Żeśki ranek, ostatnia parada do miasta: jesteśmy bardzo zdenerwowani. Musimy szybko wracać, bo część samolotowej ekipy, nie może się spóźnić. A tu ulewa. Anglia, która tydzień pokazywała nam słoneczne oblicze, postanowiła na koniec pokazać się ze stony znanej z opowiadań. Wracamy do obozowiska przemoczeni do suchej nitki, dzielimy bagaże przyjaciel Artura – Mariusz, angielski rezydent, zabiera Asterką towarzystwo na lotnisko. A grupa samochodowa w strugach deszczu zwija obozowisko. Najpiękniej oddają to ostatnie kadry filmu.

Ostatnie uściski z naszymi angielskim przyjaciółmi, Bombel wyje jak bóbr – czas wracać. Zaczynamy niestety włączać sie w tryb powrotny i pracy. Ruszamy do Dover. ja nie wiem jak my to robimy: ale w busie znowu swoisty balagan, pojawia się już po godzinie. Kiedy podajemy dokumenty pani w okienku, wiemy, ze to ostatnie serdeczne Thanks You… wyjeżdzamy w Calais.

Prowadzi Vishek, w środku nocy, kiedy budzi się Bombel widzi całą tylną szybę w kroplach czarnego oleju – jest źle. Już świta, zjeżdżamy na stację, za 200 euro kupujemy olej, starcza na 100 km. jesteśmy w środku niemieckich landów właściwych. Kilka telefonów, internet – w końcu znajdujemy warsztat VW – jedziemy.

Uszkodzenie: wydaje sie banalne, acz bardzo znaczące: pękł przewód doprowadzający olej do chłodzenia turbiny. Decydujemy się na przywiezienie części taksówką, kasa większa… cóż. Bombel spaceruje po polach – tam nawet pszenica jest równa, potem wycieczka do miasteczka po papierosy, spotkanie ze stadem kóz.

Bus gotowy – ruszamy. Vishek zasłużył na sen – jedziemy na zmianę z Brodą. Pół godziny snu, 100 km jazdy. Tak do enerdówka, tu już jedzie tylko Bombel – mamy świadomość – cywilizacja się skończyła. Jeszcze w Poznaniu mała wpadka – płacimy trzykrotnie za autostradę, by zabrać Monikę, ulubioną ciotkę synka Brody na koncert do Warszawy jest 4 rano i koniec wycieczki, do tej pory wycieczki naszego życia.

a teraz zapraszamy na film

12►

Dni płynęły raz szybciej, raz wolniej …i jak grom z jasnego nieba przekazał nam Vishek z Facebooka wiadomość mailową zatytułowaną “Trip to Poland”.

Po przeprowadzeniu przez Vishka ożywionej korespondencji dotyczącej ustalania szczegółów tej podróży, zostało zwołane walne zgromadzenie Klubu i jego Przyjaciół. W uroczej knajpce, niedaleko warszawskich Łazienek, ekipa zaczęła ustalać szczegóły ugoszczenia Wyspiarzy.

Planów wysnuliśmy na ok. 2-tygodniowy sprint nie tylko po Warszawie ale całej Polsce [od Warszawy, przez Puszczę Białowieską, Kazimierz Dolny, Kraków, Zakopane, Kanały Elbląskie po Wrocław. Dobrze, że myśl o Poj. Suwalski szybko porzuciliśmy]

Stanęło na polskim obiedzie, zwiedzaniu Warszawy i wycieczce na południe Polski ale wg. upodobań i pragnień Anglików.

…I malutkim incydencie: Vishek wracając do domu Potworem [a byliśmy w knajpce oddalonej od jego domu o 0.5 km] dokonał wywrotki. O szczegółach niech opowie sam, natomiast wnioski nomen omen pozytywne: nic się nie stało poza b. dotkliwymi stłuczeniami, a już wie, ten nasz Vishek, jak to jest leżeć na asfalcie i na co trzeba uważać.

Zapadła codzienna, zabiegana między pracą a domem – nazwijmy ją ciszą. Do pamiętnego poniedziałku 15/09/2008 mail od Petera kończący się ” See you soon Pete” i stało się miłą rzeczywistością.

Był wieczór, pogoda iście wyspiarska: szaro, mokro i niezbyt ciepło. Bombel wybiegł z pracy wcześniej, by pomóc przy obiedzie w rodzinnym domu Brody, ale z 17 zrobiła się 19. Wiedzieliśmy już, że polski obiad przekłamy na następny dzień…. i zostały tylko bomblowe kanapki.

18/09/08

“Z raju dla skuterów, gdzie królują Vespy. Nie piszę o temp. Do zobaczenia w Wwie”

…..a później relacja z wakacji by Klara i oczywiście zapraszamy do galerii

To były piękne wakacje, które dały odetchnąć i pozwoliły uciec na troszkę od jesiennej pogody w Polsce, której zdecydowanie nie mozna określić jako “Polska Złota Jesień”.

To był tydzień spędzony na małej (bo tylko 130 kim długości, a średnio 40 szerokości) wyspie Kos w Grecji, gdzie święci słońce, wieje przyjemny wiatr od morza, każdy miejscowy jest życzliwy, pomocny i mówi po angielsku.

Przede wszystkim jednak dla nas jest to po prostu raj dla maniaków skuterowych. Jazda skuterem na co dzień jest tam sprawą oczywistą. Jeżdżą ludzie w każdym wieku, płci, czy się chcą lansować, czy chcą szybko dojechać do pracy, szkoły, gdziekolwiek….

Wszystkich można podzielić na 2 grupy, pierwsza – Vespy, druga to reszta, ale ani jednej Lambretty… Nikt się nie przejmuje, w jakim stanie jest ich skuter, byleby jeździł.

Obserwując miejscowych to być młodym i niezależnym, znaczy tyle, co posiadać jakąś fajną Vespę po dziadku w superstanie. Każdy jeździ na takim modelu, który był produkowany, gdy on miał właśnie ok. 20 lat.

Wakacje idealne: słońce, niezłe plaże, choć może trochę za słone morze, piękne krajobrazy, które można zwiedzać na 4 kółkach, na 2 kółkach, rowerem, buggy…. Jak się tylko chce. No i te wszędobylskie jak skutery, rozleniwione koty

W piątek ok. 22 w składzie Vishek, Borda via telefon, bomblowy kangur + grzesiowy bukszpan czyli kapituła KKS Przygoda postanowiliśmy wyruszyć na wycieczkę z zaprzyjaźnionym klubem z Pęcic “Sunday Mornig”

KKS “Przygoda” to niebywały klimat… w odległości 500 m i obrębie budynku, zaprzyjaźnionego garażu, w przeciągu jednej chwili potrafi się przygodowo pogubić. Bombel i Vishek (jadąc wspólnie na Potworze) czekali na Brodę, Broda czekał na nich 2 km dalej na stacji benzynowej, potem Broda nie odbierał – znaczy jedzie, potem oddzwonił będąc w połowie drogi do podwarszawskiej, kurortowej miejscowości. Ufff, udało się wszystkim spotkać. Rozmowa Brody (KKS) i Pingwina v. Brwiaka (Sunday Mornig):

- B: Gdzie jesteś ?
- P: Pod knajpą!
- B: A gdzie to jest?
- P: pod MacDonaldem!
- B: A gdzie to tu jest?
- P: pod pocztą!
- B: A gdzie jest poczta?
- P: pałac w Wilanowie!
- B: eee, to my już w Konstancinie!

Żadne z nas, czyli KKS-owej trójki, nie zrozumiało zagadek Pingwina v. Brwiaka z maila i pojechaliśmy do Konstancina.

- B i P: Spotkajmy się w Papierni!

Ale wszyscy żyli długo i szczęśliwie, bo przycupnęliśmy w Papierni, za chwilę pojawił się Brwiak wraz z Maryśką …. chwil kilka później dobił Wojtek. Wspólnie wypiliśmy herbatę, pogadaliśmy jeszcze i ruszyliśmy na wycieczkę. Tradycyjnie zapraszam do dokumentacji zdjęciowej.

Media trąbiły, że nad Polską mają się zetrzeć ze sobą dwa fronty atmosferyczne: tropikalny i arktyczny, więc będą burze, grad, trąby powietrzne. Kalendarz “imprez” narodowych wskazywał Najświętszej Matki Boskiej, Matki Boskiej Zielnej i Dzień Wojska Polskiego. 15 sierpnia był dla nas fajnym dniem do podróży: wolny piątek.

Po długiej i bardzo [jak zwykle] demokratycznej dyskusji sms-mail-call o godzinie 5.50 pod domem Vishka stawiliśmy się: Bombel i Broda. Chwila wahania… jak jedziemy… i ruszamy: Kasiowe Volvo + przyczepa, a na pokładzie: Bombel i Broda i kliniczny przykład lambrettowego wariactwa: Vishek + Potwór. Po godzinnym poszukiwaniu czynnej stacji benzynowej, nakarmieniu Potwora i Volvo ruszamy na Gdańsk. Przed Płońskiem skręcamy na Toruń. Vishek jadac równo 110 km/h, śmiga przodem, bardzo płynnie i wdzięcznie mijając jadące przed nami samochody. Spotykamy się podczas tej drogi synchronicznie. To Potwór zaczeka, to Kasiowe Volvo nadgoni. Jest pysznie.

Naście kilometrów przed Toruniem, Potworowi robi się źle, traci moc. Vishek stara się z nim dogadywać, ale wie już, że czas zająć się gaźnikiem. Zjeżdża na pobocze.

Rzecz rozgrywa się w małej wiosce, gdzieś jeszcze na Mazowieckiej Ziemi. Niespełna 50 m za nami trwają przygotowania do procesji. Gazik z osobową przyczepą, kościelne pieśni i pewnie cała wieś od niemowląt po starców, zebrana przy jedynym tam sklepie. Jest dziś Matki Boskiej Zielnej. Koniec żniw, święcenie plonów….. Akordeon, saksofon (?) i ministranci.

I to co najbadziej lubię zawsze ten sam widok: Lambretta i boczki odłożone na bok + ta chwila adrenaliny, kiedy zawsze sobie mówię: eee, uda się

W tle przygotowanie do procesji, a u nas: Vishek wkręca, Broda wykręca dyszę w gaźniku tę dyszę od benzyny . Sytuacja staje się napięta, Panowie teoretyzują…. śrubę od powietrza wkęcają półobrotu, od benzyny wykęcaja o pół…. Już z rozpędu chcą budzić v phone Petera na angielskiej wyspie….

Procesja rusza, a Panowie + Potwór osiągają consensus. Broda łamiąc “zdecydowaną większość” przepisów o ruchu drogowym, sprawdza możliwości Potwora. Jest prawie dobrze, wolnych obrotów tylko brak, ale nie wyrzuca na tylne koło niespalonej z gaźnika mieszanki (bo to b. niebezpieczne, jak cała opona od niespalonej mieszanki jest mokra).

Jedziemy dalej. Procesja zorganizowana jest świetnie. Mijamy ją. Dwóch młodych chłopaków, w odblaskowych kamizelkach kieruje ruchem i dzięki temu nie musimy stać. MIjamy drogę do pobliskiego kościoła, ku święceniu plonów płynnie i sprawnie.

Ot, to taki prosty i na pewno szczęśliwszy od miastowego Facebook…

Jeszcze kawałek i budowana obwodnica Torunia. Co na oko 10 km światła, ruch wahadłowy, Tracimy tam dużo nerwów i czasu. Pogoda się psuje… zaczyna się deszcz. Vishek i Potwór dzielnie gdzieś są przed nami. A tu telefon. VIshek na obwodnicy ukryty pod wiaduktem przed gradem czeka na nas. Kilka wiaduktów dalej spotykamy się.

Jemy bomblowe kanapki, faszerujemy się sokami i kofeiną z puszek… Vishek zmienia kurtkę na lepszą i rusza na Potworze w drogę. Jest jeszcze naście km do Bydgoszczy…. Vishek spotyka motocyklistów. Jedzie w ich towarzystwie, ale pogoda staje się nieznośna. Ktoś hamując Astrą ląduje w rowie. Wszystkie kawałki ciała są przemoczone… , burza, wichura.

Potwora pakujemy na przyczepę, Vishka do Kaśkowego Volvo…. paruje wszystko, bo nasz Vishek schnie.

I jedziemy już we trójkę: Bombel prowadzi, Vishek schnie, Broda sprawdza Luize. Luiza jest jak zwykle niezastąpiona. Mechaniczna kobieta – myli drogi nienagannie przez miasta

Jeszcze tylko parę błędów popełnionych przez Bombla ….i jesteśmy u Państwa, którzy oddają Lambę, w pięknym miejscu, u fajnych ludzi ….i jakie psy!

TV-ka już na przyczepie, z p. Beatą i p. Jarkiem pijemy pyszną czarną herbatę, jest zimno i tak bardzo ciepło, przyjaźnie w Ich Domu …

.Ale czas na ruszać w drogę.TV-ka na przyczepie wygląda [ktoś bez wyobraźni mógłby powiedzieć - pomalowana ławkowcem], my wiemy, ma coś w sobie subtelnego…, zwiewnego, kobiecego, jak z mienionej epoki ]

Zmieniamy trasę, Vishek i Broda postanawiają – jedziemy przez Poznań. na jakiejś, wylotowej, benzynowej stacji przesiadamy się z Vishiem (w sensie Bombel, po 700 km jest już bardzo zmęczony).

Jeszcze mały, ze zmęczenia incydent… ok. 01. w nocy wykonany przez Vishka i już w domu.

Jaka jest TV-ka wszyscy ją polubiliśmy – subtelna i wiotka.

Jest jeszcze sobotni obiad, jakże pyszny, u rodziny Vishk’ów, Po obiedzie spacer Hani z bomblowym wyżłem.

Jeszcze chwila niedzieli… i dzień jak co dzień… jesień idzie, nie ma to rady